کارهای اشتباه در تنبیه کودک

مساله تربیت کودک همیشه با ذهنیت تنبیه در ما شروع می شود و ما غالبا به دنبال روش های نوین تنبیه خواهیم گشت! مثلا روش هایی که بتوانیم کودک را جوری تنبیه کنیم که تاثیر منفی در او نداشته باشد و باعث تبدیل شدن کودک به یک بچه ی حرف گوش کن و خوب و آرام شود. اما چرا تا کنون به این مساله فکر نکرده ایم که روشی را جایگزین تنبیه کنیم تا از عوارض وحشتناک تنبیه جلو گیری کنیم . اما کارهای اشتباه در تنبیه کودک چیست ؟

 

تنبیه فیزیکی

اولین دسته از تنبیهات اشتباه که توسط والدین صورت میگیرد تنبیه فیزیکی است که متاسفانه هنوز هم در بین برخی از والدین، حتی افراد با سواد و والدین نسل جدید هم دیده می شود. این نوع تنبیه به شدت در رفتار کودک تاثیر منفی میگذارد و عوارضی همچون :

  • لجبازی
  • مقابله جویی
  • پرخاشگری
  • اضطراب
  • افسردگی
  • منفی گرایی

را در برخواهد داشت . اکثر روانشناسان دلیل این نوع تنبیهات را خشم پدر و مادر می دانند و میگویند این رفتار ناشی از عصبانیت لحظه ای بوده که از دیدن کار کودکشان به این نقطه کشیده شده اند. اکثر این دسته از والدین پس از گذشت لحظاتی از تنبیه فیزیکی از کار خود پشیمان شده و احساس گناه خواهند کرد و صدالبته که با این کار کودک تربیت نمی شود و خودشان هم راهی برای جبران کاری که از دست داده اند پیدا نخواهند کرد و این اولین اشتباه از کارهای اشتباه در تنبیه کودک است .

 


 

پرخاشگری والدین

دومین دسته از والدین کسانی هستند که تنبیه فیزیکی و کتک زدن کودک را یک روش منسوخ و اشتباه می دانند اما فکر می کنند راه حل جایگزین صحیح برای تنبیه فیزیکی فریاد کشیدن و ترساندن کودک است. برخی هم کودک را با سرزنش کردن یا تهدید سعی می کنند به کار درست وادارند و از کار اشتباه شان مطلع کنند. این دسته نیز همچون دسته قبلی روش غلطی را انتخاب کرده اند و کودک پس از چندین بار مواجهه با رفتار والدین واکنش های تند نسبت به آنها نشان داده و اقدام به مقابله جویی خواهدکرد و باعث ضعف شخصیت کودک خواهد شد و این یکی دیگر از کارهای اشتباه در تنبیه کودک است.

آثار سوء این مورد تنبیه :

  • ضعف شخصیت کودک
  • پرخاشگری
  • بی اثر شدن این روش تربیتی در زمان کوتاه

 


 

حبس کردن کودک

یکی دیگر از روش های منسوخ و کاملا اشتباه، حبس کردن کودک در فضاهای بسته مثل اتاق، انباری، حمام و دستشویی یا زیرزمین است که گاها هنوز توسط بعضی از والدین انجام می شود و روشی بسیار اشتباه و نادرست است. این تنبیه کودک را از اساسی ترین نیازهای بشری محروم کرده و نوعی ضایع کردن حقوق کودک و حتی می شود اسم کودک آزاری را روی آن قرار داد. کودک به شدت به والدین وابسته بوده و این کار باعث وحشت و ترس طولانی مدت در او خواهد شد. فرض کنید که خود شما را در جنگلی تاریک و تنها رها کنند، بدون اینکه بدانید در اطراف شما چه اتفاق خواهد افتاد، چه حسی خواهید داشت ؟؟!

این کار در ظاهر امر چنین است که هیچ خشونت و رفتار فیزیکی ندارد اما صدمات روحی ای به اندازه ی موارد قبلی در خود دارد و باعث خشم پنهان و درونی کودک می شود.

 


 

محروم کردن کودک

از دیگر تنبیهات اشتباه، محروم کردن کودک از وسایل یا امکاناتی است که در اختیار وی قرار داده شده است. کودک شما مرتکب اشتباهی میشود و شما به خاطر آن کار او را تنبیه کرده و مثلا اسباب بازی هایش را از او میگیرید. قطعا این روش آسیب های کمتری نسبت به روش های قبلی ذکر شده به دنبال دارد اما این نیز در صورتی که آن را به درستی انجام ندهید ممکن است غیر موثر باشد.

عمومی ترین مثال برای این موضوع این است که کودکی را در نظر بگیرید که با عروسک ها یا وسایل بازی خودش با خشونت رفتار می کند و رفتار صحیح این است که عروسک هایش را برای مدت کوتاهی از دسترسش خارج کنید نه اینکه مثلا رفتار اشتباه کودک این بوده که سر میز شام پرخاشگری کرده یا غذای خود را از قصد روی زمین ریخته، حالا اگر ما کودک را از عروسک هایش محروم کنیم، او دچار سردرگمی شده و علت این کار را شاید متوجه نشود و ما به نوعی به او ظلم کرده ایم و حق این را دارد که حس مورد ظلم واقع شدن به او دست دهد.

تبعات این عمل اشتباه والدین می تواند موارد کلی زیر را در بر بگیرد :

  • خشم کودک در آینده
  • تکرار اشتباه با شدتی افزون تر از مرحله قبل

 

مواردی که در بالا ذکر شد، عمومی ترین مسایل و کارهای اشتباه در تنبیه کودک است که باید به شکل ویژه ای به آن توجه داشته باشید.